محضر محترم حضرت آیت الله سیفی مازندرانی حفظه الله

سلام علیکم    در کلمات فقهاء آمده است که یکی از گناهان کبیره، «التعرّب بعد الهجرة» است. مراد از آن چیست؟ محدوده این عمل را مشخص نمایید. آیا کسانی که در کشورهای غیر مسلمان خانه می خرند و یا ساکن می شوند شامل چنین گناهی می شوند؟

بسمه تعالی

مقصود از عنوان:«التعرُّب بعد الهجرة» در لغت عرب در اصل به معنای برگشتن به صحرا نشینی و اختیار زندگی اهل بادیه – که بیگانه از فرهنگ اسلام هستند - بعد از مدتی هجرت از بادیه نشینی، و سکونت در بلاد اسلامی در صدر اسلام می باشد. به عبارت دیگر: برگشتن به زندگی جاهلیت عرب و دست کشیدن از زندگی میان مسلمین و پیامبر اسلام بعد از هجرت به بلاد اسلام و مدتی زندگی در اجتماع مسلمین و شهرهای اسلامی در زمان رسول خدا (صلی الله علیه آله و سلم) و عمل به دستورات اسلام است.

و در کلمات فقهاء و روایات به معنای مهاجرت شخص مسلمان از سرزمینهای مسلمین و کشورهای اسلامی به کشورهای کفر است. و فقهای بزرگ شیعه تصریح کرده اند که این عمل – با تحقق شرائط حرمت - از گناهان کبیره است.

و این شامل هر سفر دراز مدت برای مهاجرت و سکونت یا گردشگری به کشورهای غیر اسلامی می شود. البته در صورتی که نتواند اظهار به انجام شعائر و واجبات و فرائض دینی در آنجا نماید. و از نظر ما شامل مهاجرت به کشورهای اسلامی کنونی که این ملاک را داشته باشد می شود. و نیز علی الأظهر نصوص وارده از حیث ملاک شامل مهاجرت به مناطق و کشورهای مسلمان مخالف اهل بیت (علیهم السلام) که مؤمن نتواند در آنجا اظهار به شعائر مذهب کند می شود. و اما روایات تقیه‏ی خوفیه یا مداراتیه ظهور در شیعیانی دارد که از اهل دیار مخالفین بوده، و یا به سبب ضرورت شرعی یا عرفی به مناطق سنّی نشین سفر کنند. مثل: سفر به حج، و یا سفر برای علاج و درمان مرض، و یا مسافر عبوری و مانند آن باشند. و نصوص تقیه منصرف از شیعه‏ای است که اهل مناطق شیعه نشین بوده و بدون هیچ ضرورت و با اختیار به سرزمین مخالفین – با چنین وضعیت – مهاجرت کند و خود را در معرض تقیه قرار دهد؛ لذا اشکال اطلاق نصوص تقیه یا لزوم لغویت آن مرتفع است.

اما در صورتی که شخص مهاجر یا مسافر بتواند اظهار انجام تکالیف دینی کند، ولی اطمینان یا بیم ابتلاء به گناه و وقوع در معصیت با مهاجرت یا حتی سفر به شهر یا کشوری  داشته باشد، اساساً این سفر یا مهاجرت جایز نبوده و معصیت است. و در حرمت اینگونه سفرها فرقی بین سفر به بلاد اسلامی و غیر اسلامی نمی کند. ولی داخل در عنوان التعرب بعد الهجرة نبوده و از گناهان کبیره نیست.

و ما تحقیق جامع و گسترده‏ای در این باره در کتاب «حلقات الفقه الفعّال» (جلد نهم، بخش فقه العبادة) کرده ایم.

 

تاریخ: 4 ربیع الأول 1442ھ.ق

برابر با: چهارشنبه 30 مهر 1399 ھ.ش

حوزه علمیۀ قم:

علی اکبر سیفی مازندرانی

ضمناً دفتر معظم له آمادگی دریافت کلیه استفتائات در هر زمینه از مهمات

نظـام مقـدس جمهـوری اسـلامـی و اعـلام پاسخ استدلالی ایشان را دارد

 

خواندن 17 دفعه

خلاصه زندگینامه

ایشان بعد از اینکه کمتر از یکسال در مدرسه صدر بابل مشغول گذراندن برخی دروس مقدماتی بودند در سال 1352 وارد حوزه علمیه قم شدند و مقدمات را تمام کرده و سطوح متوسطه و عالی را از محضر اساتیدی همچون ستوده ، اعتمادی وآیت الله واعظی قائنی و لنگرودی سپری نمودند و در تابستان از محضر برخی آیات عظام و مدرسین در مشهد مقدس بهره های علمی بردند.

بعد از آن دروس خارج را عمدتا از محضر آیات عظام میرزا هاشم آملی ، سید محمد رضا گلپایگانی و شیخ جواد تبریزی استفاده نمودند و در بین این مدت (از 57 تا 73) به تدریس دروس مقدمات و سطوح عالی نیز اشتغال داشتند.

متن کامل زندگینامه استاد

انتقادات و پیشنهادات

شما کاربر محترم می توانید نظرات انتقادات و پیشنهادات خودتان را با ما در میان بگذارید.

فرم انتقادات و پیشنهادات

بالا